مقررات اجرایی استهلاک داراییها

مقررات و ضوابط اجرایی مرتبط به هزینه استهلاک دارایی ها

مبدأ محاسبه استهلاک داراییها از ابتدای ماه بعد از بهره برداری می باشد. 

در مورد داراییهایی که از طریق معاوضه تحصیل میشوند، ارزش منصفانه آن دارایی و یا دارائی های مشابه آن مأخذ محاسبه استهلاک می باشد . چنانچه ارزش منصفانه دارایی تحصیل یا واگذار شده قابل اندازه گیری یا محاسبه نباشد ارزش دفتری دارایی واگذار شده با احتساب سرک دریافتی یا پرداختی مأخذ محاسبه استهلاک قرار میگیرد. 

مؤسسات میتوانند در موارد غیرفعال و یا بلااستفاده ماندن موقت دارایی بیش از شش ماه متوالی در یک دوره مالی، هزینه استهلاک دارایی مزبور در مدت بلااستفاده ماندن را به میزان سی درصد محاسبه نمایند . در این صورت چنانچه محاسبه استهلاک برحسب مدت باشد، هفتاد درصد مدت زمانی که دارایی مورد استفاده قرار نگرفته است، به باقی مانده مدت تعیین شده برای استهلاک دارایی در این جدول اضافه خواهد شد . این حکم در مورد ساختمان ها و تأسیسات ساختمانی و داراییهای نامشهود با عمر مفید معین جاری نمی باشد.

مخارج مربوط به تعمیر اساسی دارایی در زمان انجام هزینه به ارزش دفتری دارایی اضافه و در طول باقیمانده عمر مفید دارایی، قابل استهلاک خواهد بود . مخارج مربوط به تعمیر اساسی دارای یهای ثابت که پس از پایان عمر مفید دارایی انجام می شود، در سال انجام مخارج، قابل استهلاک است.
چنانچه بهای تمام شده برخی از اجزای یک دارایی ثابت مشهود در مقایسه با کل بهای تمام شده آن دارایی، با اهمیت و عمر مفید آن متفاوت از دارایی مورد نظر بوده و بهای آن جزء حداقل بیست درصد بهای تمام شده دارایی باشد، جزء مذکور بر مبنای حداقل تا نصف عمر مفید و یا حداکثر تا دو برابر نرخ استهلاک دارایی مزبور قابل استهلاک خواهد بود . در این صورت بهای تمام شده دارایی و اجزای با اهمیت آن باید به صورت جداگانه ثبت گردد.

 

برای دانلود نسخه کامل این مقاله آموزشی کلیک نمایید.

Print Friendly, PDF & Email
۱۳۹۷-۱۲-۹ ۱۳:۲۶:۴۶ +۰۳:۳۰

ثبت ديدگاه